ديگر نه به كلمات فكر مي‌كنم نه به ذغال‌هايي
كه در زمستان خاكستر شدند
كلمات در روزهاي سرد يخ زدند و در بهار
آب شدند اما در بهار ديگر معني واقعي خود را
نداشتند
ياد دارم سرما را پارو زدم
كه كلمات را بيابم
كلمات يخ‌زده و مرده بودند
واژه‌ي گرما را ديدم
كه چگونه در دستان تو از سرما مي‌لرزيد
چه پاك و منزه بوديم
كه در سرما مي‌لرزيديم
ما در سرما به آواز جغدي هم دل‌خوش بوديم
دريغ از آواز جغدي كه ما را در تابستان
ترك گفته بود
به من گفتي: ديگر وقتش است سرما را
فراموش كنيم
در ناگهاني كه سرما را فراموش كرديم
جغد از راه رسيد
آواره – خسته بود – آرزوي مرگ داشت
ما پناهش داديم
ديگر دير بود.

                                                              " احمد رضا احمدی"